Bushokjeskunst

Vrouwen die bezopen zijn en kotsen, die kots ik uit. Ik vind het wel zo'n genante vertoning als vrouwen over allerlei obstakels op hun weg naar huis (of zelfs nog in de kroeg) hangen en hun drank net zo hard eruit gooien als dat het erin is gegaan. Ik heb mijzelf altijd afgezworen zulk gedrag ooit zelf te vertonen.

Maar helaas, ook ik heb eens verloren van de drank. Het was op een warme zomeravond. Vriendin Roxanne en ik besloten alvast een lekker wijntje weg te nippen voordat wij op pad zouden gaan naar Amsterdam. We hadden de dikste lol en terwijl we de laatste roddels besproken dronken we ongemerkt een hele fles wijn leeg. Toen ik opstond om mijn jas te gaan halen, merkte ik al dat de wijn aardig was ingeslagen. De lol werd er echter niet minder om, in tegendeel. Eenmaal in Amsterdam leek het alweer aardig te zijn gezakt, maar de jolige stemmig bleef.

Roxanne en ik belandden in het Cooldowncafé. Daar zat de stemming er al goed in. Ook wij deden vrolijk mee met het hossen en meebrullen op héééééééé-hóóóóóóó-nummers. Helaas bleek de barman niet zo hos-bestendig. Toen hij met een dienblad vol drank voorbij liep, liet hij wijn over het nieuwe jurkje van Roxanne vallen. 'Dat wordt dan de rest van de avond gratis drank', zei ze pittig. 'Vooruit', gaf de barman nog toe ook. De drank bleef maar voorbij komen. Ik kon er niet tegenop en dus liet ik het soms staan. Maar helaas mocht dat niet baten want ineens voelde ik hoe mijn laatste shotje insloeg als een bom...

Verdomme, zei ik tegen mezelf. Want eerdere ervaring, jaren terug, wees uit dat een bezopen Tijne en het openbaar vervoer niet hand in hand gaan. Maar er was geen andere methode om die nacht terug naar huis te gaan. Eenmaal in de bus voelde ik de eerste misselijkheid boven komen. 'Rox, ik voel me niet goed hoor...', zei ik zachtjes. Rox hoorde me niet want die was met haar eveneens lamme gelaat de passagiers voor ons aan het pesten door op de schouders te tikken en snel weg te duiken. Ze had dikke schik in en met zichzelf. 'Rox, luister je?', zei ik wat harder. 'Huh?', zei ze verdwaasd. 'Ik ben niet lekker', zei ik nogmaals. 'Nou inderdaad, je ziet eruit als een oud veenlijk'. Thanks, Rox...

Halverwege de rit sprongen er nog een aantal jongens de bus in. 'Heeeeeeeeee Maartuuuuuh', hoorde ik Rox naast me brullen. Ik was bijna nuchter genoeg om te beseffen dat ik me voor haar zou moeten schamen. Maarten, die ik overigens niet kende, zwaaide terug en kwam met zijn vrienden naast ons zitten. Ook zij hadden blijkbaar de gele rakkers niet laten staan. De hele weg hebben ze over koetjes en kalfjes zitten ouwehoeren.Ik trok ondertussen steeds witter weg, probeerde zo min mogelijk te zeggen en hield mijn ogen op het hoofdsteuntje gefocust. 'Gezellige vriendin heb je, Rox', riep één van de vrienden nog die voor mij zat. Ik had willen reageren maar wist dat hij daarbij tevens een veel te warme nek zou krijgen. Gelukkig was onze halte al in zicht.

Ik wachtte tot de bus precies stil zou staan. Op het moment dat de deuren open schoven, rende ik naar buiten. Maar het was al te laat. Ik liet een spoor van kots achter mij. Roxanne lag helemaal gevouwen. 'Wooohahahaha, Tijne loopt de brokken tegen het bushokje!' Ze moest zelfs op de grond zitten om niet om te vallen van het lachen. Ik keek nog opzij hoe de bus wegreed en hoe Maarten en zijn vrienden uit het raampje naar me zwaaiden en vieze gezichten trokken. Ik voelde hoe een rode flugel- bessenjenever- en wijnmassa mijn lichaam werd uitgewerkt. 'Wooohahahahaha, het lijkt wel een smoothie', gierde Rox. 'Het spoelt tenminste beter weg dan graffiti', grapte ik nog.

Ik opende de deur voor mijn beste vriend Dennis. 'Ben je klaar?', vroeg hij. 'Yes! We kunnen gaan'. Dennis had mij uitgenodigd om mee te gaan met een personeelsuitje van zijn werk. Eenmaal voor het betreffende restaurant stonden alle collega's van Dennis al te wachten. Zoals gewoonlijk was Dennis weer aan de late kant. We liepen naar de groep en ik stelde mij netjes aan iedereen voor. Zo ook gaf ik een hand aan een vrij jonge knul. 'Hé, jij bent toch een vriendin van Roxanne?', zei hij. 'Ja, dat klopt. Hoe weet jij dat eigenlijk?', vroeg ik verbaasd en verrast. 'Nou, dan was jij volgens mij dat meisje die tegen het bushokje aan stond te kotsen met je bezopen harses'. Het schaamrood stond me op de kaken. 'Ja, doe ik anders ook nooit hoor, ik ben helemaal niet zo'n zuiperd'. 'Hahaha, nee, nee', riep een collega uit de groep. Die avond hield ik het bij appelsap en thee. Enchanté!