Verknipt
Anne en ik voelden ons Koninginnen te rijk in de grote discotheek. Officieel moest je zestien jaar zijn om binnen te komen en dat waren wij nog niet. We hebben daarom ook uren voor vertrek onze gezichten geplamuurd om ouder te lijken. Dikke kick als je dan binnen was gekomen natuurlijk!
Op een zekere avond paradeerden we door de zaal heen, opzoek naar mannelijk schoon. Mijn vriendinnetje had al gauw een jongen aan de haak geslagen. En zo kwam het dat ik de vriend van haar versiersel leerde kennen: Sander. Ik viel als een blok hem, voornaamlijk door zijn haar. Het was lang, vol en ik kon er die avond eigenlijk niet vanaf blijven. Wat hij niet zo waardeerde want zijn haar was hem heilig, zei hij. Ik moest telkens weer horen hoe lang hij wel niet voor de spiegel had gestaan om het in model te krijgen. Lang haar is lastig voor mannen, vertelde hij mij. Ik vond het onzin. Ik had ook lang haar maar daar mocht hij best aan zitten.
Doordeweeks smsten Sander en ik ons suf. We keken uit naar het weekend want dan zagen we elkaar weer in de discotheek. Mijn vader bracht Anne en mij daar braaf elke zaterdagavond heen met de auto aangezien het zo'n dertig kilometer verderop was. (Respect voor paps). Ik was helemaal hoteldebotel. Toch zette Sander opeens een punt zette achter onze discotheekrelatie. Ik baalde er verschrikkelijk van want ik was al heel wat weken verliefd. En hij was ontzettend lullig geweest. Op MSN vertelde hij even tussen neus en lippen door dat het niet ging werken, maar hij kon toen niet vertelen waarom. En dat is lastig te verdragen als je vijftien bent. Weken lang heb ik mij afgevraagd: waarom?! Ben ik niet leuk genoeg? Is er een ander meisje in het spel? Etc. Etc. Ik heb hem uiteindelijk jaren niet meer gezien en gesproken.
Toch kwam Sander op een zekere dag weer online op MSN. Ik besloot dat het lang geleden was en dat we best weer eens konden praten. In zijn profielfoto zag ik dat hij zijn haren had laten vlechten en gaf hem een compliment. Had hij laten doen door een negerin op vakantie, zei hij. Ik vertelde hem dat ik de haren van vriendinnen ook regelmatig vlocht. Hij raakte enthousiast en vroeg of ik soms zijn haren eens wilde vlechten. Zo gezegd, zo gedaan. Inmiddels was hij 18 jaar en kwam hij met de auto naar mij toe. Bij weerzien waren alle vlinders weg, ik voelde niets meer voor hem. Ik deed natuurlijk alsnog mijn uiterste best met het vlechten want ik wist hoe belangrijk zijn haar nog steeds voor hem was. Zo'n drie uur heeft hij op de stoel gezeten.
Toen ik hem aan het einde van de zit de spiegel gaf keek hij trots. Hij vond het mooi. Alleen wel jammer dat er aan de bovenkant plukjes uit staken. Ik vertelde hem dat dat kwam omdat zijn haar niet op gelijke lengte was. Ik mocht het wel een beetje wegknippen van hem. Ik vertelde hem dat het aan de achterkant ook zo was, maar dat kon hij net niet zien in de spiegel. Maar dat mocht ook wel weggeknipt, zei hij. Dat zou er ook maar stom uitzien. De plukken waren wel wat groter dan aan de bovenkant en ik waarschuwde hem er nog voor. Maar hij was eigenwijs en zei dat het niet uitmaakte. We spraken nog een beetje over vroeger en ik kon het niet laten om te vragen waarom het uiteindelijk niet werkte. Met een grijns vertelde hij mij dat het gewoon een lolletje was. Ondanks dat we jaren verder waren, voelde het gemeen. Hij had dus gewoon opzettelijk met mijn (tiener)gevoelens gespeeld. Ik heb er maar niets op gezegd en hem vriendelijk uitgezwaaid.
De week erop sprak ik Anne weer. Ik vertelde haar dat Sander langs was geweest en dat ik zijn haren had gevlochten. En ook hoe het zat met die plukjes. Dat was ook écht geen gezicht... Ze barstte in lachen uit, waarop ik verontwaardigd had gereageerd. Toen ze na een paar minuten klaar was met schateren, kon ze eindelijk vertellen wat er zo grappig was aan het feit dat ik Sander's haren had gevlochten. 'Weet je wat er in z'n MSN stond gisteren?', giechelde ze. 'Nou...?', zei ik verontwaardigd. 'Nou... hahaha, er stond. gmpfff.... 'M'n hele haar naar de klote, allemaal happen eruit'. Had ik onbewust toch nog een beetje wraak op hem genomen. Stiekem hoopte ik dat hij zichzelf nou ook zou afvragen: waarom?!