Een avond in een kwartier
Ze zit naast me in de auto en ratelt aan één stuk door. Over hoe lief de buurvrouw voor haar is geweest deze week. Ze had bloemen meegenomen, zelf geplukt uit de pluktuin in het dorp. En de buurman van verderop heeft zelfs groente uit eigen tuin gebracht. Oh ja, en tante Nel heeft deze week alwéér een zelfgemaakte kaart gestuurd. Met dansende elfjes erop, in 3-D. Prachtig zoals ze die heeft gemaakt. Wat heb je toch een lieve mensen hè, bedenkt ze zich. We rijden langs de kerk. Laat daar nou net meneer Van der Voort lopen. Ze zwaait. Meneer Van der Voort zwaait terug. Dat is wel zo’n lieve man, vertelt ze. Hij heeft haar twee weken geleden geholpen toen ze boodschappen ging doen. Ze kwam net niet bij de Bokkenpootjes. Hij was zo vriendelijk geweest om het voor haar te pakken. En zijn vrouw, dat is een naar mens. Die loopt altijd met een chagrijnig hoofd over straat, er kan geen glimlach vanaf. Als ze lacht dan breekt d’r bek, vindt ze. Ik glimlach om haar woorden. Het is bijna ongepast voor haar leeftijd. Ik zet haar voor de deur af en ze bedankt me voor de gezellige wandeling in het bos. Als ik vraag of ik nog even met haar mee moet lopen, zegt ze dat het niet nodig is. Welnee, dat gaat allemaal best. Voor de voordeur staat ze stil, met de sleutel in haar hand. Ik rijd ondertussen achteruit de poort uit en draai de weg op. Voordat ik mijn gaspedaal in trap zwaai ik nog even. Ze zwaait vrolijk terug. In mijn achteruitkijkspiegel controleer ik of ze goed naar binnen komt. En dan kruipt er een naar gevoel naar binnen. Daar gaat mijn omaatje, naar binnen in dat grote huis. Het huis waar ze sinds drie maanden alleen moet wonen omdat mijn opa is overleden. Ik keer naar huis om nog na te praten over hoe gezellig de dag met haar is geweest. Zij heeft alles wat ze wilde bespreken in één kwartier in de auto verteld. Want wie heeft zij nu om ’s avonds tegenaan te praten?
Mooi stukje, heel herkenbaar ook :)
Ik vind het altijd rot dat ik zo weinig tijd heb om naar mijn oma te gaan en ik voel me als ik er ben nog veel schuldiger.. :\
Bedankt voor je reactie trouwens :)
Hoe ben je eigenlijk op mijn blog terecht gekomen als ik het vragen mag?
x Kelly
Geplaatst door: Kelly | 23 oktober 2009 om 19:43
Ah oke leuk :) Nou het punt is dat je geen reacties kunt achterlaten op tumblr, tenzij je allerlei lastige computertechnische dingetjes doet. Dus ik ben hier eigenlijk de digibeet haha ;)
Succes met schrijven verder :)x
Geplaatst door: Kelly | 23 oktober 2009 om 20:37
De laatste vraag van Kelly, daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar ?
Je gevoelens over oma kan ik niet delen, herken ze ook niet. Ik heb nooit een oma gehad en ook mijn kinderen moeten het zonder oms's doen .. treurig
Fijne avond, Elise
Geplaatst door: Elise | 23 oktober 2009 om 20:38
Oke, nou leuk dat je meeleest. Soms ben ik wel een beetje achterdochtig .. komt door de stiefkinderen hier .. die doen nog ewl eens achterbakse dingen.
groetjes Elise
Geplaatst door: Elise | 23 oktober 2009 om 20:55
Leuk verhaal :)
Geplaatst door: Saskia | 23 oktober 2009 om 21:11
@Tijne: Naar aanleiding van jouw 'tijne-promotietour'op mijn blog, hier een reactie van mij ;-)! Ik kan je stukje helaas niet lezen; het lettertype is zo klein en onduidelijk dat ik er niet wijs uit kom! Misschien ligt het aan mijn laptop (ik heb een hele kleine), geen idee. Wel erg jammer, want ik ben benieuwd naar je schrijfsels!
Geplaatst door: Sassie | 23 oktober 2009 om 22:33
En ik ben helemaal niet nieuwsgierig, maar ik ben wel benieuwd... Dus als je klaar bent met de vragen van Kelly en van Elise.... ik heb dezelfde vraag.
En oma.... helaas heb ik die niet meer... ze was zo´n schat..
Love As Always
Di Mario
Geplaatst door: Di Mario | 23 oktober 2009 om 22:37
Bedankt voor je bezoekje aan mijn weblog ;-)
Mooi geschreven. Helaas is mijn omaatje 5 geleden overleden, ze was 93 jaar.
Ik kom hier vakaer lezen ;-)
Fijn weekend
Liefs -X-
Geplaatst door: Vonnieb | 23 oktober 2009 om 23:16
Hé Tijne, kwam je naam op een andere weblog tegen. Ik heb je eerste post gelezen, prima geschreven.
Kan me voorstellen dat het voor jou lastig is je oma in een leeg huis naar binnen te zien gaan. Bedenkt wel dat ook zij waarschijnlijk heeft genoten van de leuke dag samen met jou, en tevreden zich op de bank zal nestelen met een kopje thee en misschien een goed boek?
Groetjes Linda
Geplaatst door: Linda | 24 oktober 2009 om 22:06
herkenbaar... voor mezelf! ik zit sinds een paar weken thuis en ik kan me sindsdien erg goed identificeren met opa's en oma's. eigenlijk best erg als je beseft dat ik in die tijd nog niet eens mn oma's heb gebeld..
Geplaatst door: Angela | 25 oktober 2009 om 13:53
Nieuw in blogland misschien, maar je schrijft al wel langer, of niet? In ieder geval schrijf je goed!
Geplaatst door: Ingelise | 25 oktober 2009 om 17:42
Mooi stukje... Lief dat je zo voor je omaatje wil zorgen. Moeilijk voor die oude mensjes dat ze het op een dag alleen moeten zien te rooien. Brrr...
Thanx voor je stem btw! :D
Geplaatst door: Marieke | 25 oktober 2009 om 22:58
Mooi geschreven!
Gelukkig ben jij er nog voor je oma!
Geplaatst door: Ivanka | 26 oktober 2009 om 10:32
Je schrijft mooi. Ik herken erin hoe mijn oma was destijds, inmiddels bijna tien jaar geleden. Wat me altijd heeft verbaasd, is hoe sterk oude mensen kunnen zijn in tijden van verdriet. Is het niet voor zichzelf, dan wel voor de mensen die ze dierbaar zijn. Als ik daaraan denk, dan voel ik me altijd weer een broekie.
Het lijkt me wel de allergrootste angst die hoort bij een levenslange liefde, dat een van de twee ooit zal achterblijven. En dan ook nog een angst die eerder groter wordt dan kleiner, naar mate je ouder wordt. Zo'n gedachte om kippenvel van te krijgen; het raakt de romantiek.
Geplaatst door: E. | 26 oktober 2009 om 21:44
Mooi geschreven!
Bedankt voor je reactie op mijn blog. Ik blog nu voornamelijk op www.chinoukthijssen.nl .
Geplaatst door: Chinouk Thijssen | 27 oktober 2009 om 12:31
Dankje voor je comment, je schrijft goed!
Geplaatst door: Iris | 27 oktober 2009 om 18:34
ik kan alleen maar zeggen; wauw.
geweldig goed geschreven.
Geplaatst door: Rachel | 27 oktober 2009 om 21:51
Bedankt voor je reactie op mijn blog! Ja, tuurlijk kan je altijd terecht daar want elke dag worden er nieuwe liedjes geplaatst!
Groetjes, Charissa.
Geplaatst door: Charissa | 28 oktober 2009 om 10:19
Ik heb je blog op mijn blogroll gezet, dan kom ik regelmatig langs. :)
Geplaatst door: Chinouk | 28 oktober 2009 om 16:33
Mooi en herkenbaar!
Geplaatst door: Hade | 2 november 2009 om 10:50
Mooi geschreven, ik heb er opzich ook wel vrede mee dat mijn Opa er straks niet meer zal zijn maar ik vind het nu toch wel heel erg moeilijk :(
liefs x
Geplaatst door: ♥ Esmeralda | 29 december 2009 om 12:04