Tijne Schrijft

Prutkut

Mannen hebben het maar gemakkelijk... Met de auto onderweg naar een vakantiebestemming is daarvan een goed voorbeeld. Vriendlief zet de auto langs het eerste de beste flinke bos struiken neer, snikkel eruit en klaar is Kees. Wij vrouwen daarentegen, moeten eerst zoeken naar een flink bebost gebied. Dat duurt soms nogal even want laat je nou net in een gebied rijden waar menig mensenoog je van alle mogelijke posities kan bekijken. Goed, eenmaal over de vangrails geklommen en jezelf met heftige armbewegingen door een dicht struikgewas gewaand, kom je dan eindelijk op een geschikt plekje. Broek naar beneden, gat naar achteren en laat de waterval maar komen. Terwijl je jezelf met één hand aan een boom moet vasthouden om een compleet waterballet te voorkomen, merk je dat je voeten nét niet ver genoeg uit elkaar staan en je broek verder naar beneden had gemoeten. Met een grafharses en zeiknatte slippers én een verkleurde witte broek stap je weer de auto in. Bij de eerstvolgende benzinestation dan toch maar even stoppen om achteruit de kofferbak, tussen de reistassen, thermosflessen en voedselkratten, schone spullen te pakken en je om te kleden. Nadat je uiteraard hard over de parkeerplaats bent gerent natuurlijk.

Eenmaal tent op gezet en opgelucht dat je dan ein-de-lijk op de prachtige Franse camping bent beland, ben je blij dat alle piesellende voorbij is. Gelukkig stond op het internet dat de camping is voorzien van nieuw sanitair met goede wcpotten. Gewoon zoals je ze thuis ook hebt. Dus je loopt met je pleerol, lichtelijk verscholen achter je rug, naar het sanitairgebouwtje. Het eerstvolgende hokje trek je open. Gatverdamme, spetters op de bril... Hokje ernaast dan maar. Hetzelfde gelazer, met zelfs diep in de goot van de pot nog meer geschiedenis van je voorganger. Dan maar het hokje dáárnaast. Jawel... een hurktoilet. Dan die maar... Je draait je met je hoofd naar de deur en laat je voorzichtig, met je handen tegen de twee wanden gestrekt, je derriere naar achteren zakken. Eén hand lukt gelukkig ook nog want natuurlijk hangt de wcrol-houder redelijk hoog. Uiteraard voor mannen natuurlijk, want die mogen gewoon netjes blijven staan. Laat hen vooral geen moeite doen iets voorover te bukken om toiletpapier te pakken! En ja hoor. Weer spettert de pies tegen je kuiten aan. Dan ook maar wat extra toiletpapier pakken om niet met zeiknatte poten weer de camping over te moeten. De wcrol is al genant genoeg. 'Wat een klote-wc...', mopper ik bij terugkomst. 'Dat had mijn moeder ook altijd, maar toen bleek dat ze achterstevoren stond. Met haar hoofd richting de deur.'.

En dan de maandelijkse rode feestdagen. Je moet overal rekening mee houden. Bijvoorbeeld dat je genoeg kutpluggen (tampons) en matrassen (maandverband) in je handtas hebt zitten. Niemand weet waarom, maar eigenlijk is ongesteldheid, vooral voor mannen, nog een beetje taboe. Het liefst willen ze er niets van weten, en al helemaal niet zien. Ok, wij vrouwen staan ook niet te juichen als we een rode muis moeten vervangen door een witte, maar het is uiteindelijk heel natuurlijk. Toch voelen ook wij een beetje de gene. Bijvoorbeeld wanneer je bij de V&D staat rond kersttijd. Lange rijen mensen achter je, dus je wilt opschieten. Zul je net zien dat er een een tampon tussen je portemonnee is gegaan. Haastig vis je je portemonee uit je tas en zie je ineens een witte kanonskogel voorbij schieten. 'Uhm.. hihi.. oeps.. ik ben aan het schieten', giechel je terwijl je je tussen een paar mensen door wringt om achter dat rollende ding aan te gaan en hem weer zo snel mogelijk in je tas te stoppen. Of wat dacht je van ongesteld zijn op een date? In een restaurant bijvoorbeeld. Je voelt dat je aan het doorlekken bent en denkt maar aan twee dingen? 1. Is het al te zien? 2. Hoe haal ik onopvallend een nieuwe tampon uit mijn tas? Zo normaal mogelijk vraag je je date dan maar of hij vast wil kijken wat zijn dessert zal worden en vist een tampon uit je tas. Waar laat je hem, want je hebt een jurkje aan en dus geen broekzakken om hem in te stoppen. Dan maar in je laars. 'Ben even naar de wc', zeg je vlug. Hij kijkt immers nog steeds op de kaart. Vervolgens tippel je naar het dichtsbijzijnde toilet. Zul je zien... geen prullenbakje. Dan maar door de wc spoelen. Opgelucht hijs je je legging weer omhoog en je jurkje trek je omlaag: niet doorgelekt. Als je wilt doorspoelen, merk je dat de knop wel erg meeveert. En ook geen water laat spoelen. De deur van de toiletten gaat open en je ziet in de schaduw onder de deur door dat de volgende klant alweer staat te wachten. Zo normaal mogelijk stap je weer uit het toilet. En staat oog in oog met je docent Journalistiek. 

Vrouw zijn is soms behoorlijk kut.

Jeugdcriminelen

Nina en ik noemden elkaar 'hartsnichtjes'. We waren dikke maatjes en we scheelden maar één maand in leeftijd. We lagen als baby's dus al samen in de box. We mochten samen bij oma logeren en samen in de grote gootsteen zitten om elkaar in te soppen. Toen we wat groter waren, mochten we ook bij elkaar logeren. Dan keken we standaard de video 'ook honden gaan naar de hemel'. Toen we wat ouder werden, een jaar of zeven, zochten we naar ander vermaak. Samen met mijn grote neef gingen we naar buiten toe. We klommen op de containers bij het winkelcentrum en gingen bedenken wat we konden gaan doen.

Mijn neef, Tino, kwam met een goed idee. Zelf zei hij dat hij te oud was om eraan mee te doen want hij was bang dat als we 'gepakt' werden, dat hij een strafblad zou krijgen. Wij waren jong dus wij zouden er goed vanaf komen, zei hij. En je kon er heel rijk van worden. Nina en ik zagen het plan wel zitten en dus gingen we aan de slag. Allereerst moesten we frisdrankblikjes gaan verzamelen, waar we de openingsclipjes vanaf haalden. Vervolgens stopten we die in winkelkarretjes en liepen we op mensen af die net van plan waren om een karretje te gaan halen voor de boodschappen. 'Hallo mevrouw. Mijn moeder heeft net boodschappen gedaan. Wilt u dit karretje anders hebben? Dan geef ik uw gulden wel terug aan mijn moeder', zeiden we met onze onschuldige blauwe oogjes en blonde golvende haren. En het werkte! Aan het einde van de dag waren we stinkend rijk en fietsten we allebei weg met een ijsje in ons hand en een gloednieuwe etui.

Maar dat truukje konden we de volgende dag niet doen want toen was het zondag. Nina en ik zaten op de stoeprand te bedenken wat we konden gaan doen. Het was mooi weer, maar er viel in onze ogen niet veel te beleven. Tot haar buurjongetje Maarten kwam langsgelopen. Ook hij verveelde zich en kwam naast ons zitten. Opeens had hij een idee. 'Heeft iemand een kwartje?', vroeg hij. Nina had er toevallig eentje in haar zak. 'Kom, we gaan collect bellen', zei hij enthousiast. We liepen volgzaam achter hem aan naar een telefooncel. 'Wie ga je bellen?', vroeg ik. 'Een sexnummer', giechelde hij. Met z'n drietjes propten we ons in een groene telefooncel. Maarten gooide een kwartje in het apparaat en toetste een nummer in. Nina en ik probeerden zo goed mogelijk met onze oren bij de hoorn te komen om mee te luisteren. Er klonk een vrouwenstem, en vervolgens toetste Maarten een aantal cijfers in. Toen de telefoon over ging, nam een man op. Gespannen duwde hij de hoorn in Nina's hand. 'Hallo?', zei ze. Een mannenstem groette haar terug. 'Ben je geil?', vroeg ze. Maarten en ik stonden met onze mouwen om ons mond gevouwen omdat we niet te hard wilden giechelen. 'Nee hoor, ik ben vijfentwintig', hoorden we Nina zeggen. 'Wat zeg je?' 'Oh...ehm..' Nina sloot haar hand om de onderkant van de hoorn heen. 'Hij vraagt naar m'n cupmaat', siste ze. Maarten en ik keken elkaar aan. 'Wat is dat?', fluisterde ik. 'De maat van je tieten', zei Maaten zacht. 'Oh, zeg gewoon 164', zei ik. Dat was de enige kledingmaat die ik op dat moment kende. '164', zei Nina. 'Shit, hij heeft de verbinding verbroken...'. Maar we hadden de dag van ons leven daar in die telefooncel!

Onze criminaliteit hield gelukkig op toen we zestien waren, en dus nog minderjarig. Nina en ik zaten inmiddels op de middelbare school. Tijdens saaie wiskundelessen schreven we elkaar brieven, inclusief lelijke tekeningen van leraren. Zodra we weer wat kantjes vol hadden, konden we eenvoudig onze brief verzenden. We deden namelijk al meer dan een jaar met dezelfde postzegel. Een ideetje van Nina deze keer. Het was eigenlijk heel simpel: we plakten gewoon telkens plakband over de postzegel heen. Zodra de ander hem dan ontving, kraste je gewoon de stempel eraf en verzond je hem opnieuw. Af en toe moest je wel wat laagjes plakband eraf halen, anders werd hij te dik en viel het op. Maar we vonden het prachtig dat het werkte. En het scheelde ons ook nog eens een hoop geld. Want wat verdien je nou eenmaal op zaterdag bij de Mac Donalds?

Inmiddels spreken en zien Nina en ik elkaar niet zoveel meer. We hebben allebei ons eigen leven. Maar zo eens in de zoveel tijd kom ik tijdens het opruimen van mijn kast de laatste envelop met beplakte postzegel tegen en moet ik weer even denken aan de geweldige tijd met ons kattekwaad. Stiekem zou ik ze nog best weer eens willen herbeleven!

En als we het nou eens omdraaien?

Onze eerste date in het restaurant zit er bijna op. Ik zak even onderuit in mijn stoel en wrijf over mijn buik. ‘Zo, dat was me een beste maaltijd’, zucht ik en ik doe de knoop van mijn broek even los. Er volgt een boer, misschien net iets harder dan de bedoeling. ‘Sorry hoor…’, verontschuldig ik. Vincent geeft een flauw lachje. Na het betalen van de rekening lopen we naar mijn auto. Ik kan het onderweg niet laten om de auto even flink op zijn staartje te trappen. Ook neem ik mijn bochten extra krap, met wat extra gas bij. Ik kijk even naar Vincent om een reactie uit te lokken. ‘Jij krijgt nog eens een flinke boete’, zegt hij een beetje benauwd. ‘Nou en?’, zeg ik stoer. En ik pak nog even een rood stoplicht mee.

De volgende dag ben ik aan het werk. Gewoon een bijbaantje want ik moet toch ergens de rondjes alcohol in het weekend van betalen. Bovendien wil ik mijn reputatie hoog houden met wat ik verdien. Met de andere meiden sta ik bij de kassa. ‘Zeg, hoe was het met dat lekkertje van gisteren?’, vraagt Anne. ‘Vincent? Hmm… Misschien leuk voor een keertje ofzo. Ik bel gewoon niet meer, dan snapt hij het zelf ook wel’. ‘Precies, zo doen we dat’. Niet veel later stapt er een jongen binnen. ‘Zo! Daar zou ik het wel op kunnen’, knipoog ik naar Anne. ‘Ciao Vincent…’, fluister ik net hard genoeg zodat mijn collega’s het horen. Ik loop op hem af en vraag of ik hem ergens mee kan helpen. Hij betrapt me erop dat ik even naar beneden kijk om zijn ‘ronding’ te zien. Hij kijkt ongemakkelijk en draait zich om naar de schappen.

Ik zit op een verjaardag met Vincent. Ach, hij is wel leuk voor de sex. Mijn vriendinnen zijn er ook. ‘Ik kwam laatst Jason nog tegen’, zegt Charlotte met een grijns. ‘Die met die flinke bobbel in z’n broek?’, vraagt Monique vanuit de keuken. ‘Die ja. En hij heeft een nieuwe vriendin.’ ‘Nou, heeft die meid even geluk. Ik moet het doen met een bifiworstje. Je weet wel, van die gozer die ik laatst even te pakken had. Zou zijn naam niet eens meer weten eigenlijk’, zucht Manon. ‘Ja, een grote is wel beter’, beaam ik. ‘Komt-ie jongens!’, gilt Lucile terwijl ze haar kont omhoog tilt. Een keiharde scheet galmt door de kamer. En we praten weer verder over de lul van Jason.

Ik zit in het vliegtuig met de meiden, allemaal vrijgezel. Vincent was toch maar niks. Ik heb de steward al een paar keer voorbij zien komen en wil zijn aandacht trekken. Als hij weer voorbij komt geef ik een kort fluitje. ‘Hai, zin om vanavond in mijn koffer te duiken’, gevolgd door een vette knipoog. Shanna vouwt van het noodplanpapiertje in de stoel voor haar een toeter. ‘Daaaaar moet een kutje om, daar moet een kutje om…!!!’. We bulderen van het lachen.

Afknapper, hè mannen?! Dat vinden wij nou ook!